Misschien herken je dit: je krijgt het voor elkaar. Je regelt het. Je houdt vol.
Ook als je moe bent. Ook als je hoofd te vol zit. Ook als je lijf eigenlijk al te lang “nee” zegt.
En van buitenaf ziet het er vaak prima uit. Soms zelfs bewonderenswaardig.
“Wat ben jij sterk.”
“Jij kunt dat echt goed, hè.”
“Je hebt zoveel draagkracht.”
Maar vanbinnen voelt het anders. Alsof je steeds een laag over jezelf heen legt: een laag die functioneert, doorgaat, lacht, oplost. Terwijl er ergens onder die laag een deel van jou zit dat zachtjes fluistert: ik kan niet meer.
Niet sterk hoeven zijn klinkt misschien eenvoudig. Maar voor veel vrouwen — zeker als je perfectionistisch bent, neurodivergent (ADHD/ASS/HSP) of al jong hebt geleerd om “je aan te passen” — is het een radicale gedachte.
Alsof je pas mag bestaan als je het redt.
In deze blog wil ik je uitnodigen om te kijken naar dat ‘sterk zijn’ zonder oordeel. Niet om het weg te duwen, maar om te begrijpen waar het vandaan komt. Zodat je stapje voor stapje ruimte kunt maken voor iets anders: zachtheid, eerlijkheid, en een leven dat niet gebouwd is op volhouden.
Wanneer sterk zijn een gewoonte wordt
Sterk zijn is niet per se iets negatiefs. Het heeft je waarschijnlijk veel gebracht.
Misschien heb je door sterk te zijn:
- moeilijke periodes overleefd
- jezelf staande gehouden in chaos
- geleerd om verantwoordelijkheid te dragen
- rust gecreëerd voor anderen (of op z’n minst de schijn van rust)
En misschien kreeg je er ook waardering voor.
Sterk zijn werd iets waar je op kon vertrouwen. Een identiteit bijna. Een veilige route.
Maar wat ooit een kracht was, kan langzaam een pantser worden.
Niet omdat je zwak bent, maar omdat je systeem gewend raakt aan één stand: doorgaan.
Voor neurodivergente vrouwen speelt dit vaak extra sterk. Veel van ons hebben jarenlang gemaskeerd: sociaal “meedoen”, prikkels wegslikken, emoties rationaliseren, overcompenseren. Sterk zijn werd dan niet alleen een karaktertrek, maar een strategie om te passen.
En strategieën die werken, laat je niet zomaar los.
De stille prijs van altijd sterk moeten zijn
Sterk zijn heeft vaak een onderliggende boodschap: mijn behoefte komt later.
En dat “later” wordt al snel: nooit.
De prijs zie je soms pas als je even stilvalt — of als je lichaam dat voor je doet.
Het kan zich uiten in:
- sneller overprikkeld zijn
- emotioneel “vlak” voelen (alsof je nergens echt bij kunt)
- slecht slapen of onrustige nachten
- korte lontjes, huilbuien uit het niets
- moeite met voelen wat jij nodig hebt
- schuldgevoel zodra je rust neemt
En soms zit het in iets subtiels: je kunt prima zorg dragen voor anderen, maar bij jezelf raak je de weg kwijt. Je weet wat verstandig is, maar je kunt het niet belichamen. Alsof je hart achterloopt op je hoofd.
Sterk zijn houdt je in beweging.
Zachtheid vraagt dat je even stopt — en dat kan spannend voelen.
Waarom zachtheid soms onveilig voelt
Als jij gewend bent om alles te dragen, kan zachtheid voelen als verlies van controle.
Alsof je dan omvalt. Alsof je instort. Alsof je “te veel” wordt.
Daarom is het goed om dit te erkennen: veel vrouwen zijn niet bang voor zachtheid omdat ze koppig zijn, maar omdat zachtheid vroeger misschien geen ruimte had.
Misschien was er geen plek voor jouw emoties.
Misschien moest je volwassen zijn, terwijl je nog een kind was.
Misschien werd kwetsbaarheid afgestraft, genegeerd of weggepraat.
Misschien werd er op jou geleund, en leunen voelde als jouw taak.
Dan is “sterk zijn” logisch. Het is een manier om te voorkomen dat je opnieuw teleurgesteld raakt.
En toch… er zit vaak een diep verlangen onder: mag ik ook eens gedragen worden?
Niet sterk hoeven zijn is niet hetzelfde als opgeven
Soms denken we dat als we stoppen met sterk zijn, alles uit elkaar valt.
Dat we dan zwak worden. Passief. Onbetrouwbaar.
Maar “niet sterk hoeven zijn” betekent niet dat je niets meer kunt.
Het betekent dat je niet meer voortdurend hoeft te bewijzen dat je het kunt.
Het is het verschil tussen:
- sterk zijn als keuze
- sterk zijn als verplichting
Een serene manier van leven gaat vaak over die verschuiving: van moeten naar mogen.
Van overleven naar leven.
En ja, dat is een proces. Geen knop.
Kleine tekenen dat jouw systeem toe is aan zachter leven
Misschien herken je een paar van deze signalen:
- Je bent moe, maar je gunt jezelf geen rust “omdat je nog niet genoeg gedaan hebt”
- Je vindt het makkelijker om te geven dan om te ontvangen
- Je minimaliseert je eigen pijn (“het valt wel mee”)
- Je voelt je schuldig als je grenzen stelt
- Je bent snel geïrriteerd, terwijl je diep vanbinnen vooral uitgeput bent
- Je verlangt naar ruimte, maar je weet niet hoe je die kunt maken
Als je dit herkent: er is niets mis met jou.
Dit is vaak precies hoe een zenuwstelsel eruitziet dat te lang heeft moeten dragen
Zachtheid als nieuwe vorm van kracht
Er bestaat een kracht die stiller is dan doorzetten.
Een kracht die niet schreeuwt, niet presteert, niet bewijst.
Dat is de kracht van:
- eerlijk voelen wat je voelt
- stoppen vóórdat je instort
- “nee” zeggen zonder uitleg
- hulp vragen zonder jezelf te verontschuldigen
- rust nemen voordat je het “verdiend” hebt
Voor veel perfectionistische vrouwen is dit echte moed.
Want het vraagt dat je niet langer alleen maar functioneert, maar ook bestaat.
En misschien is dat wel de kern van serene leven:
dat je jezelf niet pas liefdevol mag behandelen als je klaar bent, sterk bent, of alles onder controle hebt — maar juist nu.
Wil je hierin ondersteuning?
Als ‘sterk zijn’ bij jou diep ingesleten zit — en je verlangt naar meer rust, zachtheid en ruimte om jezelf te zijn — dan kan het helpen om dit niet alleen te dragen. In mijn aanbod Serene Leven begeleid ik je naar een manier van leven die beter past bij jouw energie, jouw gevoeligheid en jouw grenzen. Zodat je niet steeds hoeft te overleven, maar stap voor stap meer kunt landen in jezelf.
Lees hier meer over Serene Leven.
Reflectievraag om mee te nemen
Welke versie van jou komt er tevoorschijn als je vandaag — al is het maar een beetje — niet sterk hoeft te zijn?
Reactie plaatsen
Reacties