Waarom nóg meer geven je niet gaat brengen wat je zoekt
Je zit aan je bureau. De to-do’s stapelen zich op, je inbox stroomt vol, je agenda knelt. Je kijkt naar je scherm en denkt: “Als ik me nu gewoon even herpak… dan lukt het vast.” Je ademt in, recht je rug, probeert jezelf tot actie te dwingen.
Het is een gedachte die je misschien al jarenlang kent.
“Als ik nu gewoon wat harder mijn best doe, komt het wel goed.”
“Ik moet mezelf er gewoon even toe zetten.”
Misschien herken je het in werk, studie, relaties, huishouden – eigenlijk overal. Als iets niet lukt, is de automatische conclusie vaak:
Ik doe niet genoeg. Ik moet meer. Beter. Strakker. Harder.
Voor veel vrouwen, zeker met neurodivergentie (ADHD, autisme, HSP) en perfectionisme, is dit bijna een levensmotto geworden. Je hebt geleerd om je aan te passen, door te zetten, jezelf te overtreffen. En eerlijk is eerlijk: dat heeft je ver gebracht.
Maar misschien merk je nu ook de andere kant:
-
Je bent vaak moe, zelfs na een “gewone” dag
-
Je legt de lat zó hoog dat je jezelf altijd nét tekort vindt schieten
-
Je voelt steeds een vage druk, alsof je achterloopt op jezelf
En dan verschijnt die oude reflex weer: nog wat harder proberen.
Alleen… wat als dát juist is wat je zo uitput?
De stille overtuiging: “Ik ben pas goed genoeg als ik alles geef”
Veel vrouwen dragen onbewust een verhaal met zich mee als:
-
Ik mag pas ontspannen als alles af is
-
Ik moet laten zien dat ik het wel kan
-
Anderen rekenen op mij, ik mag ze niet teleurstellen
-
Als ik het niet kan, heb ik niet hard genoeg gewerkt
Vooral als je op school of op werk het gevoel had dat je moest compenseren – voor je gevoeligheid, je concentratie, je “anders zijn” – is “hard je best doen” vaak een overlevingsstrategie geworden.
“Je kunt het wel, als je maar gewoon je best doet.”
Klinkt positief, maar heeft een schaduwzijde:
Als het dan tóch niet lukt, lijkt de conclusie ineens:
Blijkbaar doe ik niet genoeg mijn best.
En daar zit de pijn.
Want jij doet vaak al véél meer dan mensen zien.
Waarom “harder je best doen” niet de oplossing is
Als het even niet loopt, is onze eerste reflex vaak: méér gas geven.
Maar stel je een auto voor die met volle vaart tegen een muur rijdt. De oplossing is dan niet: nog wat harder optrekken.
Toch doen we dat intern vaak wel:
-
Je voelt je overprikkeld → je gaat nóg meer plannen en regelen
-
Je voelt je leeg → je neemt nóg een taak aan, want dan “voel je je nuttig”
-
Je bent moe → je noemt jezelf “lui” en probeert jezelf te forceren
Maar als de motor al in het rood staat, ga je met extra druk niet opeens lichter leven.
In de begeleiding die ik geef, hoor ik dit zó vaak: vrouwen die alles geven, alles dragen – en zich tóch tekort voelen schieten. Wat ze nodig hebben, is niet nóg een plan of prestatie, maar ruimte. Zachte ruimte. Om te ont-moeten.
Vaak is niet “te weinig inzet” het probleem, maar:
-
Te weinig pauze
-
Te weinig mildheid
-
Te weinig echte afstemming op wat jij nodig hebt
Neurodivergentie en perfectionisme: een intensieve combinatie
Als je brein anders werkt, herken je misschien dit:
-
Je voelt dingen intens
-
Je denkt snel en breed, alles hangt met alles samen
-
Je raakt sneller overprikkeld, maar gaat vaak tóch door
Perfectionisme zet daar nog een extra laag overheen:
-
Alles moet goed, liefst meteen
-
Fouten voelen als persoonlijke mislukkingen
-
Halve dingen laten liggen geeft onrust
Dus wat doe je?
Je gaat nóg meer je best doen om “normaal” mee te draaien.
Je organiseert, compenseert, controleert.
Maar van binnen raakt je systeem langzaam uitgeput.
Niet omdat jij zwak bent, maar omdat je jezelf continu voorbijloopt.
Wat als het niet aan jouw inzet ligt?
Stel je iemand voor die een zware rugzak afdoet – pas dán voelt ze hoe lang ze hem al gedragen heeft. Hoe zwaar hij eigenlijk was. Dát is wat er gebeurt als je stopt met jezelf forceren. Dan voel je wat je al die tijd hebt volgehouden.
Wat als er niet méér van jou gevraagd wordt, maar mínder?
Minder:
-
Aanpassen aan onrealistische verwachtingen
-
Over je grenzen heen werken
-
Je waarde koppelen aan presteren
Meer:
-
Luisteren naar je lichaam
-
Ruimte geven aan je energie
-
Vertrouwen dat je genoeg bent, ook wanneer je minder geeft dan “maximaal”
Je inspanning was nooit het probleem.
Het probleem is dat je nooit leerde:
Het mag ook minder. Je mag rusten. Je mag schuiven, kiezen, vertragen
5 zachte reminders als je weer denkt: “Ik moet harder mijn best doen”
1. Je doet al meer dan je denkt
Denk eens aan alles wat je niet op je to-do-lijst zet:
-
Emotionele zorg voor anderen
-
Dingen onthouden (feestdagen, voorkeuren, spanningen)
-
De sfeer lezen en daarop inspelen
-
Jezelf reguleren als je overweldigd bent
Dat is óók werk. Dat kost óók energie.
Je bent dus niet “lui” – je bent misschien gewoon op.
2. Je mag iets laten vallen
Perfectionisme zegt: “Ik moet alles kunnen dragen.”
Mildheid zegt: “Ik mag kiezen wat ik wel en niet draag.”
Vraag jezelf eens:
-
Wat zou er gebeuren als ik dit níet doe?
-
Wie kan me hierin helpen?
-
Is dit echt míjn verantwoordelijkheid, of heb ik die mezelf gegeven?
Niet alles wat in jouw hoofd zit, hoort op jouw bord te liggen.
3. Stoppen is óók een vorm van kracht
We zijn gewend doorzetten te bewonderen.
Maar weten wanneer je moet stoppen, is minstens zo krachtig.
Je mag:
-
Afzeggen
-
Uithuilen
-
Pauzeren
-
Bijstellen
Dat is niet opgeven.
Dat is zorgen voor de basis waar alles op draait: jij.
4. Je waarde hangt niet aan je productiviteit
Misschien de moeilijkste, maar ook de belangrijkste:
Jij bent niet wat je produceert.
Je waarde zit niet in:
-
Het aantal mails dat je beantwoordt
-
Hoe opgeruimd je huis is
-
Hoe goed je meedraait op werk
Je waarde zit in wie je bent:
-
Je zachtheid
-
Je humor
-
Je empathie
-
Jouw unieke manier van denken en voelen
Zelfs op een dag waarop je “niks gedaan” hebt, ben jij waardevol.
5. Soms is “genoeg” beter dan “perfect”
“Harder je best doen” is vaak een reactie op een gevoel van tekort.
Maar wat nu als je vandaag tegen jezelf zegt:
“Wat ik vandaag kan geven, is genoeg. Niet perfect, maar genoeg.”
Dat kan betekenen:
-
De klus afronden op 80%
-
Eerder stoppen, ook al stáát er nog iets op je lijst
-
Een kant-en-klaar maaltijd
-
Niet overal op reageren
Je maakt ruimte voor jezelf.
En precies in die ruimte kan je systeem herstellen.
Je hoeft niets te bewijzen
Misschien voelt het onwennig om te denken:
“Ik hoef niet harder mijn best te doen.”
Alsof je dan stilvalt. Lui wordt. Verslapt.
Maar meestal gebeurt het tegenovergestelde:
Als je minder tegen jezelf vecht, komt er ruimte.
Meer rust.
Meer creativiteit.
Meer échte energie.
Je hoeft niet nóg meer te geven om genoeg te zijn.
Je mag oefenen met minder doen, minder pleasen, minder streven –
en kijken wat dat met je doet.
Reflectievraag & mini-opdracht
Reflectievraag:
Op welk gebied in je leven heb jij het gevoel dat je constant “harder je best” moet doen? Werk, thuis, sociaal, in je relatie – en wat geloof je dat er gebeurt als je dat níet meer doet?
Mini-opdracht:
-
Schrijf één situatie op waarin je normaal automatisch denkt: “Ik moet beter/méér mijn best doen.”
-
Schrijf eronder een alternatief zinnetje om deze week te oefenen, zoals:
-
“Ik mag het vandaag goed genoeg doen.”
-
“Ik hoef dit niet perfect te doen om waardevol te zijn.”
-
“Mijn energie is belangrijker dan de verwachtingen van anderen.”
-
-
Leg je briefje ergens neer waar je het dagelijks ziet. Lees het bewust, juist op de momenten dat je de neiging voelt om nóg harder te duwen.
Wil je dit niet langer alleen doen?
Je hoeft het niet allemaal zelf uit te vogelen.
Soms is het helend als iemand naast je loopt die snapt hoe jouw brein werkt – en je helpt om een manier van leven te vinden die wél past. Zacht, haalbaar, afgestemd.
n mijn begeleiding werk ik met vrouwen die precies dit ervaren: het altijd maar volhouden, overcompenseren, ‘sterk zijn’. Samen maken we ruimte voor mildheid, vertraging en jouw unieke ritme.
Nieuwsgierig? Neem contact op of bekijk mijn aanbod
Reactie plaatsen
Reacties